POMNIKI PRZYRODY

Termin „pomnik przyrody” funkcjonuje od XIX wieku. Wprowadził go Alexander Humboldt, dają cy tym samym początek ochronie naturalnego środowiska. Obecnie w ustawie wyróżnione się pomniki przyrody ożywionej: wiekowe drzewa i krzewy oraz nieożywionej: głazy narzutowe, wodospady, jaskinie. W Polsce zarejestrowano około 33 tys. pomników przyrody, głownie drzew. Prócz walorów estetycznych, sędziwego wieku oraz ciekawej formy, istotne są wymiary drzewa. Każdy gatunek ma swa wartość minimalna pierścienicy (obwód drzewa na wysokości 1,30 m), które kwalifikuje go do miana pomnika przyrody: wiąz pospolity - 2,19 m, buk pospolity, lipa szerokolistna i sosna pospolita - 3,14 m, dąb szypułkowy - 3,76 m.

Dąb Bartek - najbradziej znany pomnik przyrody w Polsce. Wysokość „Bartka” dochodzi aż do 30 m, a obwód sięga 9,85 m. Wiek szacowany jest w granicach 700 - 1200 lat.

Maczuga Herkulesa - wapienna skała, jest atrakcją Ojcowskiego Parku Narodowego. Wysokość maczugi to 30 m.

Wodospad w Sopotni Wielkiej - maksymalny opad wody to 10 m.